POR: STELLA PANAGOPOULOU/GRECIA/ EDICIÓN BILINGÜE ESPAÑOL - GRIEGO/GERMÁN RIZO/MÉXICO/LA CASA QUE SOY
1.-
Ella es mi palabra
como un signo
llevándome a invariables visiones
una sensación en fuga
que enreda la senda a destiempo
un preludio en la cadencia del silencio
y mece la sombra que sobrevive
en el arco de mis ojos.
Ella hilvana y desteje mis amarras
hasta alejar este naufragio
y volver a las mareas encantadas
a la imagen detrás del mito
cuando evoco lo benévolo
de su pureza
cuando me adentro
en los pliegues de su apresurada boca.
*
Αυτός είναι ο λόγος μου
σαν μια ένδειξη
που με οδηγεί σε ποικίλα οράματα
μια αίσθηση φυγής
που περιπλέκει την ατραπό άκαιρα
ένα προμήνυμα στο ρυθμό της σιωπής
και πάλλει την σκιά που επιζεί
στην ίριδα των ματιών μου.
Αυτός ράβει και ξηλώνει τους κάβους μου
μέχρι να απομακρύνει αυτό το ναυάγιο
και να επιστρέψει σε μαγεμένες παλίρροιες
στην εικόνα πίσω από τον μύθο
όταν αναπολώ την καλοσύνη
στην καθαρότητα της
όταν εγκλωβίζομαι
στις πτυχώσεις του σπασμωδικού στόματος του.
2.-
Sombras de invierno
Vuelvo a nombrar las imágenes
el fuego y sus cenizas
los atardeceres en que el olvido
se hundía entre la angustia del espejo
y la hiriente soledad de un cuervo.
Hoy la ventana se entreabre
hacia el jardín y el rosal
ya no es más aquel milagro
el porvenir son esos peldaños
reunidos contra el remordimiento.
Confundido entre los días lejanos
el ayer es el mismo paisaje
donde se empañan las emociones
de una mirada
donde el viento renuncia un instante.
Sobre las hojas vencidas
un rostro extraño
el eco que seduce al ayer
el murmullo con su misterio
al encender la lámpara.
Más allá de todo derrumbe
contra el amor en retorno
y las sombras de invierno
vuelvo a la lluvia que aparta
los ojos de esta encrucijada.
*
Σκιές του χειμώνα
Ονομάζω ξανά τις εικόνες
της φωτιάς και τις στάχτες της
τα βράδια που η λήθη
βυθιζόταν ανάμεσα στο άγχος του καθρέφτη
και την δηκτική μοναξιά ενός κορακιού.
Τώρα το παράθυρο που μισανοίγει
προς τον κήπο και την τριανταφυλλιά
πλέον δεν είναι παρά αυτό το θαύμα
το μέλλον είναι αυτά τα σκαλοπάτια
που συγκεντρώνονται ενάντια στις τύψεις.
Μπερδεμένος ανάμεσα στις μακρινές μέρες
του χθες είναι το ίδιο τοπίο
όπου κηλιδώνουν οι συγκινήσεις
μιας ματιάς
όπου ο άνεμος αρνείται την στιγμή.
Πάνω στα ηττημένα φύλλα
ένα παράξενο πρόσωπο
η ηχώ που γοητεύει το παρελθόν
το μουρμουρητό με το μυστήριο του
στο άναμμα της λάμπας.
Μακρύτερα από κάθε πτώση
ενάντια στην αγάπη σε επιστροφή
και τις σκιές του χειμώνα
επιστρέφω στην βροχή που απομακρύνει
τα μάτια από αυτό το σταυροδρόμι.
3.-
I
Pero tú eres
el agónico amanecer/
la imagen por debajo
del espejo.
La gota llena de espinas/
el cántaro desangrándose.
Las palabras ocultan
estos huesos
donde alguien hiere la fe.
II
Porque eres pan de noche
y tengo la certeza
que amas
lo que mis manos tejen.
Porque tu amor
emigra por la piel
coronando ceremonias de besos.
*
Ι
Μα εσύ είσαι
το αγωνιώδες ξημέρωμα/
η εικόνα κάτω
από τον καθρέφτη.
Η σταγόνα γεμάτη αγκάθια/
η στάμνα που ξεματώνει.
Οι λέξεις κρύβουν
αυτά τα οστά
όπου κάποιος πληγώνει την πίστη.
ΙΙ
Γιατί είσαι το ψωμί της νύχτας
και έχω την βεβαιότητα
πώς αγαπάς
αυτό που τα χέρια μου υφαίνουν.
Γιατί η αγάπη σου
μεταναστεύει στο δέρμα
που επισφραγίζει τις τελετουργίες των φιλιών.
***
***
Germán Rizo. Poeta y narrador mexicano. Obtuvo el Accésit de poesía en el V Concurso Internacional María Eloísa García Lorca con la obra titulada “Vendrá la noche” llevado a cabo por la Unión Nacional de Escritores de España (2017). Así como el tercer lugar en la primera edición del concurso literario Letra D’Kmbio, con la obra titulada “Que sangren mis manos” en la Habana, Cuba (2017). Y el segundo lugar en el concurso: Verseweavers, llevado a cabo por The Oregon Poetry Association con el poema: Nadie vendrá salvo la muerte. (2020).
*
Χερμάν Ρίθο.Μεξικανός ποιητής και διηγηματογράφος.Βραβείο Accesit ποίησης στον πέμπτο παγκόσμιο διαγωνισμό Maria Eloisa Garcia Lorca με το έργο "Θα έρθει η νύχτα"που πραγματοποιήθηκε από την εθνική ένωση Ισπανών συγγραφέων (2017).Τρίτη θέση στη πρώτη έκδοση λογοτεχνικού διαγωνισμού LetraD'Kmbio με το έργο "Να ματώνουν τα χέρια μου" στην Αβάνα της Κούβας (2017) και δεύτερη θέση στο διαγωνισμό Verseweavers από την ένωση της Ορεγκον ποίησης με το ποίημα "Κανείς δεν θα έρθει εκτός από τον θάνατο "(2020)
0 comentarios