1.-
Encuéntrate a ti misma.
Mientras tanto yo
escribiré en esa hoja con estrellas de mar
y luminosos peces que nos brinda el cielo.
Mis brazos serán tus remos, faro y luz también seré para tu balsa.
Hasta el infinito ignoto
volará tu cometa con mi pensamiento.
Siempre habrá un destino predecible, y lo desconocido podrá suceder si lo caminas conmigo.
La pesebrera colmada de pienso para el invierno.
Es diciembre, también habrá alimento para nosotros.
*
Βρες τον εαυτό σου.
Στο μεταξύ εγώ
θα γράφω σε τούτη τη σελίδα με άστρα της θάλασσας και φωτεινά ψάρια που μας χαρίζει ο ουρανός.
Τα μπράτσα μου θα γίνουν τα κουπιά σου,φάρος και φως επίσης
θα γίνω της σχεδία σου.
Μέχρι το άγνωστο άπειρο
θα πετάξει ο κομήτης σου με τη σκέψη μου.
Πάντα θα υπάρχει ένας προορισμός προβλέψιμος
και το άγνωστο
θα μπορεί να συμβεί αν το περπατήσεις μαζί μου.
Η ταίστρα γεμάτη από ζωοτροφή για τον χειμώνα.
Είναι Δεκέμβρης,θα υπάρξει επίσης τροφή για εμάς.
2.-
Seré la puerta de tu casa
¿Sales o entras?
Al mientras de la vida salgo solo para
saberte más mía en el regreso.
Entro de retorno como dije, y busco en tu boca la pulpa noble del durazno.
Y así de entradas y salidas voy viviendo,
dejando los caminos claros para el regreso
permanente y único.
Habré de ser lo que jamás he sido.
*
Θα γίνω η πόρτα του σπιτιού σου
βγαίνεις ή μπαίνεις;
Ενώ στο μεταξύ της ζωής βγαίνω μόνος
για να σε γνωρίσω καλύτερα δικιά μου στην επιστροφή.
Ξεκινώ την επιστροφή όπως είπα και ψάχνω
στο στόμα σου τον ευγενή πολτό της γλύκας σου.
Και έτσι με εισόδους και εξόδους συνεχίζω να ζω
αφήνοντας τα φωτεινά μονοπάτια για την επιστροφή την μόνιμη και μοναδική.
Θα πρέπει να γίνω αυτό που ποτέ δεν υπήρξα.
3.-
La soledad se duerme a media noche…
Seamos lo que un canto silencioso en la noche fresca, íntima.
Hablemos de las horas que han pasado,
sacudidas de grito y del fuego
que alguna vez calmó las ganas.
No rescatemos inútilmente al olvido,
ni seamos la ilusión del recuerdo.
Un pensamiento limpio de pañuelo,
la noche oronda ofreciéndose de alcoba.
No olvides que me gusta el conticinio en su momento,
no a deshoras…
Voy a dormir un poco. Si lo logro
continuaré estos versos.
La soledad se duerme a media noche.
*
Η μοναξιά κοιμάται τα μεσάνυχτα...
Ας γίνουμε αυτό το σιωπηλό τραγούδι
στην δροσερή νύχτα, την οικεία.
Ας μιλήσουμε για τις ώρες που πέρασαν,
δονούμενες από κραυγή και φλόγα
που κάποιες φορές ηρεμεί τις διαθέσεις.
Ας μην ανασύρουμε ανώφελα την λήθη,
μήτε να γίνουμε η ψευδαίσθηση της μνήμης.
Μια σκέψη ξεκάθαρη ,
αυτάρεσκη η νύχτα να προσφέρεται για κάμαρα.
Μην ξεχνάς πως μου αρέσει
η σιωπή της νύχτας στην στιγμή της,
όχι άκαιρα...
Θα κοιμηθώ λίγο.Αν τα καταφέρω
θα συνεχίσω αυτούς τους στίχους.
Η μοναξιά κοιμάται τα μεσάνυχτα.
4.-
¿Por qué no lo romántico?
Si compré curitas para las mínimas heridas y dispuse de besos para cerrar us labios.
Si haces más augusta y placentera esta sinfonía vespertina y en tu regazo
duerme mi vuelo después de surcar tus cielos.
Si en tus mejillas, temblorosos los labios, ansioso colibrí buscando alcanzar la mariposa para amarse.
Si no hace falta mirar rostros del pasado ni desempolvar viejos recuerdos del baúl pesado de memoria.
No estés sola ni húmeda de tristezas, ni te duermas en la luz del día lejano, no ha muerto ninguna compañía.
¿Por qué no por lo romántico?
Si después de cenar gloriosamente, iremos a contar los lunares de la noche y medir a qué distancia está el recuerdo.
Si luego seremos lo que es un canto y sabremos si en verdad nos merecemos tantas noches como aquella no vivida.
¿Por qué no por lo romántico?
Si nunca más irás allá donde se esconden la soledad y el miedo, y yo he comprado curitas para las mínimas heridas y dispongo de besos para cerrar tus labios.
*
Γιατί όχι ρομαντικός;
Αν άγοραζα τσιρότα για τις ασήμαντες πληγές
και χρησιμοποιούσα φιλιά να σφραγίσω τα χείλη σου.
Αν έκανες πιο σεβαστή και ευχάριστη τούτη την βραδινή συμφωνία και στην αγκαλιά σου το πέταγμα μου να κουρνιάσει αφού θάχει διασχίσει τους ουρανούς σου.
Αν στα μάγουλά σου, τρεμάμενα τα χείλη,
αγχωμένο κολιμπρί να αναζητά να αγγίξει την πεταλούδα για να αγαπηθούν.
Αν δεν χρειαστείς να βλέπεις πρόσωπα του παρελθόντος
μήτε να ξεσκονίσεις παλιές μνήμες από το μπαούλο φορτωμένο με θύμησες.
Μην είσαι μόνη ,μήτε υγραμένη από λύπες,μήτε να κοιμάσαι στο φως της μακρινής μέρας ,δεν έχει πεθάνει καμιά συντροφιά.
Γιατί όχι ρομαντικός;
Αν μετά από θεσπέσιο γεύμα πάμε να συναντήσουμε τα σεληνιακά τοπία της νύχτας
και να μετρήσουμε σε ποια απόσταση υπάρχει η μνήμη.
Αν ύστερα γίνουμε αυτό που είναι ένα τραγούδι και μάθουμε αν αληθινά αξίζουμε τόσες νύχτες σαν αυτή που δεν ζήσαμε.
Γιατί όχι ρομαντικός;
Αν ποτέ πια δεν πας μακριά εκεί όπου κρύβονται η μοναξιά και ο φόβος,
κι εγώ αγόρασα τσιρότα για τις ασήμαντες πληγές και χρησιμοποίησα φιλιά να σφραγίσω τα χείλη σου.
5.-
Cuando te ame, ni te imaginas.
Acaso el tren se salga de su río echando nubes para entrar al mar.
Cuando te ame, apenas esparza la luciérnaga la poca luz del final del túnel, o se atreva el arcoíris a brindar todos los matices que se guarda.
Cuando te ame, ni te imaginas. Quizá los apagados semáforos enciendan sus más lucidos colores.
De repente el horizonte acerque su lejana pena hasta nosotros.
Cuando te ame. Tal vez nos hable el mudo mundo que habita la ciudad que nunca visitamos.
No te extrañe ver crecer estrellas en los yermos para luego elevarse en extasiado vuelo.
Cuando te ame, nos haremos, nos hará o sencilla y puramente seguiremos siendo
lo que somos a pesar del tiempo.
Cuando te ame, a lo mejor el sol disuelva toda su calidez, la luna se entregue al desencuentro final y una tempestad nos arrope sin dejarnos morir.
Cuando te ame, ni te imaginas.
Si quieres cierra la puerta, las rendijas hacen guiños y los refugios se brindan sonrientes.
Seremos uno sin dejar de ser uno mismo.
*
Όταν σ'αγαπώ,ούτε το φαντάζεσαι.
Ίσως το τρένο βγει από την πορεία του
αφήνοντας νέφη μπαίνοντας στη θάλασσα.
Οταν σ'αγαπώ,μόλις η πυγολαμπίδα σκορπάει
το λίγο φως στο τέλος του τούνελ ή τολμάει
το ουράνιο τόξο να προσφέρει όλες τις αποχρώσεις που διαφυλάσσει.
Οταν σ' αγαπώ,ούτε το φαντάζεσαι.Ισως τα σβησμένα φανάρια να ανάψουν τα πιο διαυγή τους χρώματα
και ξαφνικά ο ορίζοντας να πλησιάσει την μακρινή του λύπη κοντά μου.
Οταν σ'αγαπώ.Ισως μας μιλήσει ο βουβός κόσμος που κατοικεί την πόλη που δεν έχουμε επισκεφτεί.
Μην σε ξαφνιάζει να βλέπεις τα άστρα να μεγαλώνουν στην έρημο για να υψωθούν
με εκστατικό πέταγμα.
Οταν σ'αγαπώ,θα γίνουμε,θα μας κάνει,
ή απλά και καθαρά θα συνεχίσουμε να είμαστε
αυτό που είμαστε σε πείσμα των καιρών.
Οταν σ'αγαπώ,ίσως ο ήλιος διαλύσει όλη του τη ζεστασιά και το φεγγάρι παραδοθεί στη τελική άτυχη συνάντηση και η καταιγίδα μας σκεπάσει χωρίς να μας αφήσει να πεθάνουμε.
Οταν σ' αγαπώ,ούτε το φαντάζεσαι.
Αν θέλεις κλείσε την πόρτα,οι σχισμές μας κλείνουν το μάτι και τα καταφύγια προσφέρονται χαμογελαστά.
Θα γίνουμε ένα,χωρίς να πάψουμε να είμαστε ο εαυτός μας.
***
***
Jesús Rafael Peñalver
Nació en Barcelona, Venezuela.
Articulista de opinión. Ha publicado Seré la puerta de tu casa y Un trozo del espejo. En preparación un nuevo poemario, un libro de haikus y otro de palíndromos.
*
Ιησούς Ραφαέλ Πενιαλβέρ
Γεννημένος στην Βαρκελώνη της Βενεζουέλας
αρθρογραφεί και έχει δημοσιεύσει τις ποιητικές συλλογές "Θα γίνω η πόρτα του σπιτιού σου"και "Ενα κομμάτι του καθρέφτη ".Ετοιμάζει μια καινούργια συλλογή και ένα βιβλίο με χαικούς και ένα ακόμη με παλίνδρομα.
